Η πρωτοβουλία Go.Roleplay ξεκίνησε σαν μια ιδέα μέσα σε ένα (φαλακρό) κεφάλι, η οποία ρίζωσε(χα!), εξελίχθηκε κι απέκτησε δική της ζωή. Πρόκειται για τη διάθεση διάδοσης του φανταστικού χόμπι που ονομάζεται Παιχνίδια Ρόλων (RPGs) και τη δημιουργία ευκαιριών προς τον κόσμο να τα γνωρίσει και να συμμετάσχει σε αυτά δωρεάν και δίχως να ζητείται η ένταξη σε κάποια οργανωμένη ομάδα, σύλλογο ή κλίκα. Απεναντίας ενθαρρύνεται η ελεύθερη και συνειδητοποιημένη σύμπραξη στη δημιουργία μιας μοναδικής δραστηριότητας.

Ενισχύοντας την αλληλεπίδραση και τη συνεργασία έναντι του ανταγωνισμού, οι συμμετέχοντες γίνονται συνταξιδευτές και ο νους απομακρύνεται από το «Εγώ» και προσεγγίζει το «Εμείς». Παράλληλα, χρησιμοποιώντας την φαντασία, τη δημιουργικότητα και την επικοινωνιακή του ικανότητα, ο καθένας συνεισφέρει με τον τρόπο του στο συνολικό βίωμα και γίνεται συνδημιουργός μιας αμίμητης εμπειρίας που άγει την ψυχή.

Από το 2005 που πρωτοενυλώθηκε, η πρωτοβουλία Go.Roleplay δραστηριοποιείται συνεχώς, οργανώνοντας ποικίλες δράσεις όπως συνεδρίες συμμετοχικής αφήγησης, παίγνια στοχευμένα στη βιωματική μάθηση και στην καλλιέργεια παιδείας, διαδραστικά παιχνίδια, ανοιχτές συζητήσεις που αφορούν τα παιχνίδια, το χώρο του φανταστικού και της φαντασίας εν γένει καθώς και πολλά, πολλά  παιχνίδια ρόλων!

 

Παρακάτω παρατίθενται ορισμένες φαιδρές στιχομυθίες σχετικά με την Πρωτοβουλία
που αναδύονται ανά τα έτη:

Για την Πρωτοβουλία

Η πρωτοβουλία είναι η ικανότητα να ενεργεί κανείς μετά από αυτόνομη σκέψη και απόφαση, κινώντας πρώτος -συχνά- τις εξελίξεις και δίχως όλο αυτό να είναι αποτέλεσμα επηρεασμού ή καταναγκασμού. Έβγαλε νόημα; Περίπου. Είναι η βούληση για διάδοση του χόμπι με ανιδιοτέλεια.

Η πρωτοβουλία Go.Roleplay δεν είναι κατάστημα (το υλικό είναι εκθεσιακό και δεν διατίθεται προς πώληση), δεν εμπορεύεται υπηρεσίες ούτε προϊόντα παιχνιδιών ρόλων, τέχνης ή οποιασδήποτε άλλης θεματολογίας & μορφής και δεν έχει σκοπό το κέρδος. Οι δραστηριότητες που οργανώνονται δεν έχουν οικονομικό αντίτιμο και το μόνο που χρειάζεται για να συμμετάσχει κανείς, είναι θετική διάθεση και όρεξη για παιχνίδι.

Δεν είναι σύλλογος, ομάδα, κοινωνικός κύκλος ή οποιαδήποτε, τέλος πάντων, ιεραρχικά οργανωμένη δομή που απαιτεί να γίνετε μέλη, να μπείτε στην κλίκα και να προσπαθήσετε να γίνετε αρεστοί για να έχετε τις λεγόμενες «καλές σχέσεις».

Δεν τραβάει εκείνη τη ρημάδα τη γραμμή μεταξύ «εσάς» και «εμάς». Δεν «είμα-στε» κάποιοι που «κάνου-με» πράγματα  και δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ των “μυημένους” και όλων των άλλων. Δεν υπάρχει εμείς κι εσείς. Υπάρχει η υπέροχη φανταστική δραστηριότητα που ονομάζεται παιχνίδια ρόλων, την οποία συνδημιουργούμε και την απολαμβάνουμε μέσω των παιχνιδιών ρόλων.

Μαζί.

Είμαι ο Κώστας, ένας απλός άνθρωπος που τυχαίνει να του αρέσουν πολύ τα παιχνίδια ρόλων, και είχα την ευτυχία η πρώτη υγιής επαφή μου με αυτά να γίνει σε μικρή ηλικία. Ήταν και είναι κάτι που με γεμίζει, με εξιτάρει και με ευχαριστεί πολύ. Ποτέ δεν έχω συμμετάσχει σε συνεδρία με μισή καρδιά και αφιερώνω σε αυτά μεγάλο κομμάτι του χρόνου μου. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Με κίνδυνο να ακουστώ σαν χαροκαμένος γέρος, θα το πω: Τότε, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Δεν υπήρχε καν το διαδίκτυο, στη μορφή που είναι τώρα. Όσοι δεν ήξεραν τα σχετικά χόμπι, νόμιζαν είτε ότι είναι «περίεργα» ή ότι απλά είναι χάσιμο χρόνου. Στην αντίπερα όχθη, (σχεδόν) όλοι όσοι έπαιζαν παιχνίδια ρόλων τότε, ήταν οργανωμένοι σε κλίκες ή/και καταστήματα, ενώ διακατέχονταν από τέτοιο ελιτισμό, που ο μικρός Κώστας και οι όμοιοί του με τη χλεύη που λάμβαναν, ήταν αδύνατο όχι να παίξουν, αλλά ούτε καν να συμμετέχουν σε μια σχετική συζήτηση! Πράγμα αστείο, γιατί τώρα που τα παιχνίδια ρόλων έχουν ευρύτερη απήχηση, ως κομμάτι της pop-κουλτούρας, όλοι εκείνοι «οι παλιοί» μυρίστηκαν κέρδος κι εμφανίζονται ξαφνικά ως γκουρού και φωστήρες που θέλουν να «μεταλαμπαδεύσουν» και να «διδάξουν» στα νέα πλήθη (!)

Επιβιώσαμε όμως τότε, δίχως σωτήρες και σωσίβια, όπως γίνεται και τώρα. 

___ ___ ___

Όσο ο μικρός Κώστας μεγάλωνε, η απουσία ευκαιριών και επαφής με το χόμπι ήταν ολοένα και πιο έκδηλη και τον έτρωγε από μέσα. Μια ωραία Απριλιάτικη μέρα σκεφτηκε, λοιπόν, ότι αντί να κάθεται να σκοτίζεται, μπορεί να λάβει μια πρωτοβουλία. Να ενυλωθεί η διάθεσή του για τα παιχνίδια ρόλων, να υπάρχει σωστή ενημέρωση και ευκαιρίες ενασχόλησης προς τον κόσμο και ίσως έτσι, να αλλάξουν σταδιακά τα πράγματα για την πόλη του. Ήταν τότε που πρωτοφυτεύτηκε η ιδέα της Πρωτοβουλίας στο κεφάλι του.

Τώρα, χρόνια μετά, χαίρομαι να μοιράζομαι με τον κόσμο το χόμπι αυτό και να συνεισφέρω στην ανάπτυξή του, το οποίο κερδίζει έδαφος με καλπάζοντα ρυθμό. Να είναι καλά όλοι οι φίλοι που στηρίζουν την προσπάθεια αυτή. Μέσω της Πρωτοβουλίας Go.Roleplay μπορεί να εμπνευστεί ο καθένας προσωπικά, και να συνειδητοποιήσει πως αν θέλει να ασχοληθεί ποιοτικά με τα παιχνίδια ρόλων, ο μόνος που τον εμποδίζει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και τίποτα περισσότερο. Φτάνει μόνο να κάνει το πρώτο βήμα.

Τα επόμενα θα τα κάνουμε μαζί!

Στο κομμάτι αυτό θα ασχοληθούμε με το ζήτημα της διαφάνειας και της ανιδιοτέλειας. Ήτοι, της καθαρότητας του σκοπού και των δράσεων. Χωρίζεται σε δύο τμήματα, αντίστοιχα με τα ζητήματα που συχνά θίγονται:

                                                          ___ ___ ___

Κέρδος και χρήματα; Σίγουρα δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό κέρδος, τουναντίον όλα αυτά που εκτίθενται κι όσα πράγματα παρέχονται απλόχερα σε κάθε δραστηριότητα κι εκδήλωση έχουν ένα κόστος, το οποίο επιβαρύνει μια τσέπη. Όχι το ταμείο ενός συλλόγου, όχι το αποθεματικό μια ομάδας, όχι το κεφάλαιο ενός καταστήματος, όχι το ρεφενέ μιας κλίκας αλλά την τσέπη ενός ανθρώπου, που μάλιστα είναι από τις στενές! Πάντα όμως διατίθενται με χαρά οι προσωπικοί πόροι για να υλοποιηθεί η εκάστοτε δράση.

___ ___ ___

Όταν αναφέρονται τα παραπάνω περί οικονομικών, αμέσως μερικοί σκέφτοναι: «Α, το κάνει για τη φήμη και την αυτοπροβολή του τότε».

Ή και όχι. Συγνώμη που σας το χαλάω. Αν ήθελα η τέτοια πράγματα υπάρχουν τρόποι πολύ πιο εύκολοι και ανώδυνοι (όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) από το να τραβώ στην πλάτη μου ολόκληρο Go.Roleplay Ιnitiative από το 2005, μόνο και μόνο για να με γράψει στην ιστοσελίδα του -μετά από παρακάλια- ο τάδε δημοσιογράφος ή ο δείνα υπεύθυνος διοργάνωσης μιας εκδήλωσης, στις οποίες συμμετέχω μόνο προσφέροντας.

Ελπίζω να είναι ξεκάθαρο:
Στις εκδηλώσεις κάνουμε RP, όχι PR !

Όλη αυτή η στιχομυθία που διαβάσατε (συγνώμη αν σας κούρασα) είναι παρμένη από αληθινές συζητήσεις με ανθρώπους που προσπαθούν να τυλίξουν το μυαλό τους γύρω από το «τι κάνετε εδώ;». Σχεδόν κάθε φορά, τα ερωτήματα που διαβάσατε ακολουθούν με μαθηματική ακρίβεια το ένα, το άλλο. Εκατοντάδες φορές η ίδια συζήτηση, από τις πρώτες χρονιές, που για να αποφευχθεί παρεξήγηση δεν έλεγα «πρωτοβουλία τάδε» αλλά «ένας τύπος που του αρέσουν τα rpg και τα παρουσιάζει μήπως αρέσουν και σε άλλους».

Επομένως όταν στις εκδηλώσεις έρχονται να με ρωτήσουν «τι ακριβώς γίνεται εδώ» και τους το εξηγώ, μερικές φορές απλώς δεν το καταλαβαίνουν. Δεν μπορούν. Δεν ξέρω γιατί. Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει κάτι εντελώς δωρεάν, που γίνεται με κόπο και αγάπη και παρέχεται απλόχερα σε όποιον ενδιαφέρεται, ΧΩΡΙΣ λεπτά γράμματα και δόλο; Μάλλον ναι. Κρίμα, γιατί όταν όλοι κοιτούν συνεχώς το συμφέρον τους, έμμεσο και άμεσο, έχουμε συνηθίσει και θεωρούμε την ευγένεια και τον ενθουσιασμό… ύποπτα.

Λόγου χάριν, ρίξτε μια ματιά στην πιο αξιομνημόνευτη ανάμνηση που έχω από τέτοιες χαζοσυζητήσεις για να δείτε μέσω γιατί κάνω έτσι:

“Μια κοπέλα που ήταν από άλλη πόλη, είχε έρθει σε ένα φεστιβάλ πριν από χρόνια και έδειξε ενδιαφέρον για τα παιχνίδια ρόλων. Στο φεστιβάλ εκείνο εκτός από εμένα υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που έπαιζαν με τον κόσμο κάτι μικρές δίωρες ιστοριούλες rpg. Έκανε τη γύρα της λοιπόν και κατέληξε ότι θέλει να παίξει στις δικές μου ιστορίες επειδή ήταν μεγαλύτερες σε διάρκεια. Άρχισε κατόπιν να με ρωτάει περισσότερα για να δει μήπως είμαι κανένας ανώμαλος "νέρντουλας", το οποίο είναι θεμιτότατο και μπράβο της που διερεύνησε το πού πάει να αφιερώσει το απόγευμά της.

Μου είπε, λοιπόν, τα δικά της, είπα κι εγώ τα δικά μου και ζορίστηκε στο να το χωνέψει. Μετά από αρκετή ώρα που φαινόταν να το σκέφτεται και να γυρωφέρνει ανάμεσα στα τραπέζια και στα βιβλία, έρχεται και μου λέει κάτι που δεν θα το ξεχάσω: «Όλο αυτό που κάνεις φαίνεται πολύ ωραίο, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πού αποσκοπείς και τι θέλεις εσύ να κερδίσεις από αυτό. Οπότε θα πάω να παίξω με τον άλλον αφηγητή που με ενδιαφέρει λιγότερο, αλλά εκεί τουλάχιστον ξέρω ότι αυτός με προσκάλεσε με σκοπό να με ψαρέψει για παίκτρια, ίσως και για σχέση. Κι επειδή εκείνο ξέρω πώς να το διαχειριστώ και σε εσένα δεν φαίνεται καν το αγκίστρι, νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια εκεί που τουλάχιστον είμαι σίγουρη για το τι παίζει».

(true story)
Εγώ, ελλείψει κάποιου έξυπνου σχόλιου εκείνην την ώρα, της ευχήθηκα να περάσει υπέροχα και δεν την ξαναείδα έκτοτε.

Η απάντηση στην ερώτηση «τι κερδίζω», όπως εννοείται συνήθως, είναι: Απολύτως Τίποτα.

Επιτρέψτε μου όμως κάνω κι εγώ με τη σειρά μου μια ερώτηση: Έχετε κάτι στη ζωή σας που να το αγαπάτε να το κάνετε και να το ζείτε τόσο πολύ που στη σκέψη του και μόνο σας ανεβαίνει η διάθεση; Που στην προσμονή του και μόνο όλη σας η εβδομάδα περνάει ανέλπιστα αργά; Που  θα το μοιραζόσασταν με όλους και που, αν μπορούσατε να εκφράσετε στους άλλους το πόσο υπέροχα σας κάνει να νιώθετε, θα το κάνατε σε κάθε ευκαιρία;

Τώρα δείτε αν μπροείτε να του βάλετε μια τιμή από επάνω και να το εμπορευτείτε. Ουδέποτε θέλησα να το κάνω για κάτι που εγκάρδια αγαπώ ανιδιοτελώς, μέσα από το οποίο έχω αναπτυχθεί και είναι κομμάτι μου.

Εδώ είναι το σημείο που πρέπει να ανφέρω ότι μερικές φορές δημιουγείται σύγχυση σχετικά με το παραπάνω επειδή ορισμένοι με σκοπό το κέρδος αντιγράφουν τον τρόπο επικοινωνίας και έκφρασής μου ή κομμάτια από τα κείμενά μου, ενώ δηλώνουν δημοσίως πως είμαστε φίλοι και γνωστοί, ώστε να επωφεληθούν κάπως από αυτό (μη με ρωτάτε πώς, ιδέα δεν έχω!).

Διευκρινίζω, λοιπόν, ότι η Πρωτοβουλία Go.Roleplay
δεν αποσκοπεί σε όφελος από την ενασχόληση με τα παιχνίδια ρόλων
και δε σχετίζεται με άτομα που έχουν τέτοιες βλέψεις.

Αλλά λαμβάνεται μια ηθική -και μόνο- ικανοποίηση που η γνώση
του πιο αγαπημένου χόμπι, κατάφερε να διαδοθεί έστω σε έναν ακόμα άνθρωπο!